Vanaf nu laten we Jula zelf aan het woord 😉.

Zondag 4 oktober

Ik hoorde daarnet op het journaal dat het vandaag werelddierendag is. En dat heb ik gemerkt. Ik mag echt nooit klagen over een gebrek aan knuffels maar vandaag liep het toch een beetje de spuigaten uit. Of zou het iets te maken hebben met dat gedoe van gisteren op mijn hondenschool?

Baasje was al enkele dagen uit haar gewone doen. Oefeningen die ik al lang ken, moest ik telkens weer opnieuw doen. En opnieuw. En nog eens. Pff, het begon een beetje saai te worden. Ik was net van plan om er zelf een beetje variatie in te steken toen baasje ook vond dat het genoeg was.

Tot gisteren op de hondenschool. Zoals gewoonlijk sprong ik superenthousiast uit de auto. Maar ik voelde al meteen dat er iets aan de hand was. Het baasje van mijn kleine vriendin, Jolie, nam mijn kopje tussen haar handen en fluisterde me wat peptalk in. De baasjes van mijn andere hondenvriendjes riepen “doe dat goed hé!” Baasje kreeg een nummer opgespeld voor we op ons oefenplein stapten. Én er stonden twee onbekende mensen, zonder hond ????, op het plein. Mijn baasje zei: “Komaan, Jula, we gaan ervoor!”.

Help! Waar gaan we voor? Ik kreeg geen woord uitleg maar voelde wel dat het menens was. Ik heb dus mijn beste pootje voorgezet. Ik zag wel aan het blije gezicht van mijn baasje dat het liep zoals ze gehoopt had en toen de oefeningen gedaan waren, stapten we blijgezind de kantine binnen. Maar dan begon baasje zenuwachtig met haar voeten te wiebelen, was ze dan toch niet blij?

Oef, gelukkig wel. Want toen ik mijn naam hoorde en ik met baasje iets ging ophalen, hoorde ik een paar keer het woord “clubkampioen” vallen. Wat dat woord precies betekent, weet ik niet. Maar het is duidelijk dat mijn baasje er heel gelukkig mee is. En daar word ik zelf blij van.  

Maar voor de rest ging alles vandaag hier zijn gewone gangetje. Wil ik spelen? Wil ik wandelen? Wil ik een extra snoepje? 

 

 

Gewoon diep in de ogen van mijn baasje blijven staren ...

dan een beetje zielig gaan kijken

... en het lukt. Altijd weer opnieuw. Heerlijk toch? 

Maandag 17 augustus

Normaliter had hier een verslag moeten komen van een onvergetelijke vakantie. Nu ja, onvergetelijk worden deze laatste maanden wel, maar dan niet precies zoals ik het bedoelde. Géén logeerpartijtje bij Pippa terwijl mijn baasjes Parijs onveilig maken met een kleinkind dat zijn eerste communie gedaan heeft. Géén feestje om die communie te vieren. 

Géén huwelijksfeest van een groot kindje van de baasjes waarbij ik vast en zeker met een grote witte strik om de show had gestolen. Géén barbecue bij Cara en Dora. Géén Lokerse Feesten noch Fonnefeesten. Géén familiereis naar Spanje met de grote en kleine kindjes. 

Klaag ik? Nee hoor. We deden gewoon andere dingen op een andere manier. Zo kan ik het aantal uren dat we gewandeld hebben echt niet schatten. Véél in elk geval. De Vlaamse polders en bossen, de Ardense heuvels, de steile paadjes in het Zwarte Woud, ... ik ken het allemaal.  Ritjes in de fietskar (vind ik helemaal niet leuk), tochtjes in de auto, uitstapjes naar verlaten strandjes (ze denken toch niet dat ik ga zwemmen???)... dat alles was mijn alternatieve vakantie. 

Klik hier om een tekst te typen.

Gelukkig kunnen we al even terug naar de hondenschool. Dat contact met mijn hondenvriendjes heb ik echt wel nodig. Want thuis spelen de baasjes wel met mij maar af en toe moet ik toch wel heel zielig kijken om ze tot een spelletje te verleiden. 

En voor wie het interesseert, er zijn foto's van mijn pups (die intussen ook al bijna 1 jaar zijn) te zien op De pupjes van Jula en Moos

Vrijdag 1 mei 2020

Wat zijn dit toch rare tijden! De baasjes zijn de hele tijd thuis, de kindjes komen niet meer en ander bezoek heb ik ook nog niet gezien. En dat terwijl het hier altijd de zoete inval is en ik dan ook nog van iedereen knuffels krijg!

Echt klagen doe ik niet want ik sta nu de hele dag in het middelpunt van de belangstelling. We maken urenlange wandelingen en doen oefeningen in de tuin. Mijn baasje wil absoluut niet dat ik "leerachterstand" oploop dus nu er ook geen les is in de hondenschool doet mijn baasje aan thuisonderwijs. Grappig, maar ik mis mijn hondenvriendjes. 

En zo langzamerhand begint het humeur van mijn baasje eronder te lijden. Zo af en toe zit ze somber voor zich uit te staren en dan moet ik alle truukjes uit de kast halen om haar op te vrolijken. Dat doe ik met volle overgave en het lukt nog ook!

Ik probeer ook af en toe iets nieuws uit om de saaiheid een beetje te doorbreken. Dat valt de ene keer al in betere aarde dan de andere keer. Zo veranderde ik zelf mijn slaapplaatsje. Gewoonlijk slaap ik 's nachts in mijn mandje in de gang. Maar nóg dichter bij de baasjes leek me nog leuker dus ging ik netjes naast hun bed liggen. Ik maakte me superklein en was héél rustig, maar nee, dat feestje ging niet door. Deze nacht heb ik dat nog eens geprobeerd door in de logeerkamer te gaan liggen maar ook dat bleek niet de bedoeling te zijn. Tja, niet dan. 

Alhoewel ik echt geen slecht leven heb ;-), mag dat coronading voor mijn part ophoepelen. Toen ik mijn baasjes de eerste keer over "dat gevaarlijk rotbeest" hoorde praten, betrouwde ik het al niet. Ik heb het niet zo begrepen op agressieve beesten. Gelukkig blijven die tot nu toe uit onze buurt. 

Oh, dit zou ik nog vergeten vertellen. Mijn baasjes overwegen om mijn naam te veranderen! "Black Shadow" zou beter bij mij passen? Wat zouden ze daar nu mee bedoelen? Ik neem me voor om niet te reageren op die naam. Ik ben Jula en dat blijft zo!

Vrijdag 6 maart 2020

Is het echt al 2 maanden geleden dat ik nog iets van me liet horen? Wat gaat de tijd snel. 

Ik leef weer mijn gewone hondenleventje met drukke dagen en kalmere dagen. Avontuurlijke wandelingen in de Ardennen, kalmere wandelingen hier in het veld en in de bossen, mee naar de markt of op bezoek, naar de hondenschool, ... ik vind het allemaal goed. Zelfs van een dagje niksen met de baasjes kan ik genieten. 

Een tweetal weken geleden ontmoette ik mijn oudste pup, Ella. Flink beestje en ze lijkt als twee druppels water op mij. Ze leek best tevreden met haar baasjes. Die konden het niet natuurlijk niet laten om ons samen op de foto te zetten ;-) 

Zaterdag 4 januari 2020

Vandaag woon ik precies 2 jaar bij mijn baasjes. Zij lijken daar nogal blij om te zijn. Nou, mij hoor je ook niet klagen.

In Lokeren vond men ook dat dit gevierd moest worden. En hoe denkt men dat te moeten doen? Juist! Met vuurwerk. 

Maar ik heb daar geen problemen mee, absoluut niet: elke keer er een knal klonk en ik netjes aan de voet bleef, kreeg ik een snoepje van het vrouwtje. Gemakkelijk verdiend, maar echt leuk vind ik dat gedoe toch niet. 

Donderdag 2 januari 2020

Een prachtig 2020, boordevol honden- en ander plezier, dat wens ik jullie allemaal toe!

Ik heb 2019 in schoonheid afgesloten en ben superenthousiast aan 2020 begonnen. 

Samen met de baasjes heb ik de eindejaarsfeesten in de Ardennen gevierd. Niet slecht hoor: elke dag minstens 4 wandelingen, waarbij één stevige. Voor mijn baasjes dan toch. Voor zo'n tochtjes van 6 km draai ik mijn poot niet om. 

Elke dag een uitstap naar een stadje of een marktje: ook niet slecht. Maar mijn vrouwtje doet soms van die rare dingen, waardoor ik toch een beetje in paniek geraak. Zo stapte ze op een gegeven ogenblik in een eng schommelende bak, die aan een groot wiel hing: een reuzenrad noemen ze dat. En oeps... daar ging ze ineens de lucht in. En dan hing ze nog vervaarlijk half uit dat ding om foto's te nemen. Brr, mij niet gezien hoor. 

Dinsdag 24 december 2019

Aan al mijn pups en hun baasjes: Vrolijk Kerstfeest! 

Wat ik véél leuker vond, waren de wandelingen die we samen maakten. Rennen, springen, snuffelen, ... daar krijg ik nooit genoeg van.

Zelfs af en toe poseren voor de foto vind ik niet erg. 

Ook niet te versmaden zijn de rustige momenten met de baasjes: samen naar een prachtige zonsopgang kijken en door de takken heen de mooie rotsen van de Maasvallei bewonderen. 

Nu zijn we weer thuis en genieten we samen van de korte dagen en de lange avonden. 

Maandag 16 december 2019

Het is een druk weekend geweest. Vrijdag gingen we naar een zus van mijn vrouwtje. Niks speciaals? Toch wel: zij heeft een huis aan zee én een hond. En niet zomaar een hondje hoor, neen. Het is een flink uit de kluiten gewassen Berner, Pipa.  Het was al een poosje geleden dat ik haar nog gezien had en de ontmoeting verliep niet helemaal naar mijn wens. Ik wil namelijk eventjes de tijd krijgen om te kijken en voorzichtig te snuffelen. Pipa dacht daar anders over en kwam me heel onstuimig begroeten. Tja, dan móest ik wel blaffen. Gelukkig had Pipa meteen door wat ik hiermee bedoelde en liet ze me even met rust. Eventjes later holden we samen keihard over het verlaten strand. 's Avonds ben ik als een blok in slaap gevallen.

De volgende dag trokken we richting hondenschool. Ik had er zin in. De les zelf interesseerde me niet zo, maar al die mensen en honden die ik moest gaan begroeten, dat was pure fun! Vrouwtje was niet echt opgezet met mijn matige prestatie in de les en ik hoorde haar iets zeggen over "beetje verwend de laatste maanden, dat zullen we weer moeten rechtzetten". Waar heeft ze het in godsnaam over? Na mijn les ging het vrouwtje zelf les geven en liet ze me zomaar achter in het clubhuis. Een lieve dame zorgde daar voor mij maar ik ben een Doodle dus ik wil bij mijn baasje zijn. Dat wou ik meteen duidelijk maken door met mijn voorpoten op de stoelleuning te gaan staan, maar vergeefs. Ik werd vakkundig genegeerd en ben dan maar mistroostig onder tafel gaan liggen. Of zou dat nu net de bedoeling geweest zijn? 

Gisteren kwam er bezoek. Tegen de middag rook het heerlijk in de keuken, maar helaas, er was niks voor mij bij. Dus heb ik maar braaf mijn korrels opgegeten. Gelukkig kreeg ik 's namiddags een lekker bot om op te kauwen. 

Vrijdag 13 december 2019

De rust is weergekeerd in mijn huis. Mijn pupjes zijn allemaal terechtgekomen bij lieve baasjes die prima voor hen zorgen. Het was wel even wennen hoor en de dagen nadat mijn laatste kleintje vertrokken was, had ik het even moeilijk. Ik probeerde mijn baasjes tot extra knuffels te verleiden door zielig te janken en onrustig heen en weer te lopen, en … het werkte!

Nu gaat alles zijn gewone gangetje. Ik rij weer elke dag mee in de auto, we gaan wandelen, we gaan naar de hondenschool, we gaan uit eten, … Kortom ik ben weer de hele dag bij mijn baasjes. Maar elke medaille heeft zijn keerzijde; het is namelijk gedaan met in roomboter gebakken chateaubriand of zalm. Het enige dat ik nu nog krijg, zijn mijn korrels en af en toe gedroogde pens of een schenkel. Ook al ga ik met een smekende blik in de keuken liggen, mijn baasjes zijn onverbiddelijk.  Maar ik moet toegeven dat ik mijn mooie lijntje én mijn supergoede conditie terug heb.