Vanaf nu laten we Jula zelf aan het woord 😉.

Vrijdag 1 mei 2020

Wat zijn dit toch rare tijden! De baasjes zijn de hele tijd thuis, de kindjes komen niet meer en ander bezoek heb ik ook nog niet gezien. En dat terwijl het hier altijd de zoete inval is en ik dan ook nog van iedereen knuffels krijg!

Echt klagen doe ik niet want ik sta nu de hele dag in het middelpunt van de belangstelling. We maken urenlange wandelingen en doen oefeningen in de tuin. Mijn baasje wil absoluut niet dat ik "leerachterstand" oploop dus nu er ook geen les is in de hondenschool doet mijn baasje aan thuisonderwijs. Grappig, maar ik mis mijn hondenvriendjes. 

En zo langzamerhand begint het humeur van mijn baasje eronder te lijden. Zo af en toe zit ze somber voor zich uit te staren en dan moet ik alle truukjes uit de kast halen om haar op te vrolijken. Dat doe ik met volle overgave en het lukt nog ook!

Ik probeer ook af en toe iets nieuws uit om de saaiheid een beetje te doorbreken. Dat valt de ene keer al in betere aarde dan de andere keer. Zo veranderde ik zelf mijn slaapplaatsje. Gewoonlijk slaap ik 's nachts in mijn mandje in de gang. Maar nóg dichter bij de baasjes leek me nog leuker dus ging ik netjes naast hun bed liggen. Ik maakte me superklein en was héél rustig, maar nee, dat feestje ging niet door. Deze nacht heb ik dat nog eens geprobeerd door in de logeerkamer te gaan liggen maar ook dat bleek niet de bedoeling te zijn. Tja, niet dan. 

Alhoewel ik echt geen slecht leven heb ;-), mag dat coronading voor mijn part ophoepelen. Toen ik mijn baasjes de eerste keer over "dat gevaarlijk rotbeest" hoorde praten, betrouwde ik het al niet. Ik heb het niet zo begrepen op agressieve beesten. Gelukkig blijven die tot nu toe uit onze buurt. 

Oh, dit zou ik nog vergeten vertellen. Mijn baasjes overwegen om mijn naam te veranderen! "Black Shadow" zou beter bij mij passen? Wat zouden ze daar nu mee bedoelen? Ik neem me voor om niet te reageren op die naam. Ik ben Jula en dat blijft zo!

Vrijdag 6 maart 2020

Is het echt al 2 maanden geleden dat ik nog iets van me liet horen? Wat gaat de tijd snel. 

Ik leef weer mijn gewone hondenleventje met drukke dagen en kalmere dagen. Avontuurlijke wandelingen in de Ardennen, kalmere wandelingen hier in het veld en in de bossen, mee naar de markt of op bezoek, naar de hondenschool, ... ik vind het allemaal goed. Zelfs van een dagje niksen met de baasjes kan ik genieten. 

Een tweetal weken geleden ontmoette ik mijn oudste pup, Ella. Flink beestje en ze lijkt als twee druppels water op mij. Ze leek best tevreden met haar baasjes. Die konden het niet natuurlijk niet laten om ons samen op de foto te zetten ;-) 

Zaterdag 4 januari 2020

Vandaag woon ik precies 2 jaar bij mijn baasjes. Zij lijken daar nogal blij om te zijn. Nou, mij hoor je ook niet klagen.

In Lokeren vond men ook dat dit gevierd moest worden. En hoe denkt men dat te moeten doen? Juist! Met vuurwerk. 

Maar ik heb daar geen problemen mee, absoluut niet: elke keer er een knal klonk en ik netjes aan de voet bleef, kreeg ik een snoepje van het vrouwtje. Gemakkelijk verdiend, maar echt leuk vind ik dat gedoe toch niet. 

Donderdag 2 januari 2020

Een prachtig 2020, boordevol honden- en ander plezier, dat wens ik jullie allemaal toe!

Ik heb 2019 in schoonheid afgesloten en ben superenthousiast aan 2020 begonnen. 

Samen met de baasjes heb ik de eindejaarsfeesten in de Ardennen gevierd. Niet slecht hoor: elke dag minstens 4 wandelingen, waarbij één stevige. Voor mijn baasjes dan toch. Voor zo'n tochtjes van 6 km draai ik mijn poot niet om. 

Elke dag een uitstap naar een stadje of een marktje: ook niet slecht. Maar mijn vrouwtje doet soms van die rare dingen, waardoor ik toch een beetje in paniek geraak. Zo stapte ze op een gegeven ogenblik in een eng schommelende bak, die aan een groot wiel hing: een reuzenrad noemen ze dat. En oeps... daar ging ze ineens de lucht in. En dan hing ze nog vervaarlijk half uit dat ding om foto's te nemen. Brr, mij niet gezien hoor. 

Dinsdag 24 december 2019

Aan al mijn pups en hun baasjes: Vrolijk Kerstfeest! 

Wat ik véél leuker vond, waren de wandelingen die we samen maakten. Rennen, springen, snuffelen, ... daar krijg ik nooit genoeg van.

Zelfs af en toe poseren voor de foto vind ik niet erg. 

Ook niet te versmaden zijn de rustige momenten met de baasjes: samen naar een prachtige zonsopgang kijken en door de takken heen de mooie rotsen van de Maasvallei bewonderen. 

Nu zijn we weer thuis en genieten we samen van de korte dagen en de lange avonden. 

Maandag 16 december 2019

Het is een druk weekend geweest. Vrijdag gingen we naar een zus van mijn vrouwtje. Niks speciaals? Toch wel: zij heeft een huis aan zee én een hond. En niet zomaar een hondje hoor, neen. Het is een flink uit de kluiten gewassen Berner, Pipa.  Het was al een poosje geleden dat ik haar nog gezien had en de ontmoeting verliep niet helemaal naar mijn wens. Ik wil namelijk eventjes de tijd krijgen om te kijken en voorzichtig te snuffelen. Pipa dacht daar anders over en kwam me heel onstuimig begroeten. Tja, dan móest ik wel blaffen. Gelukkig had Pipa meteen door wat ik hiermee bedoelde en liet ze me even met rust. Eventjes later holden we samen keihard over het verlaten strand. 's Avonds ben ik als een blok in slaap gevallen.

De volgende dag trokken we richting hondenschool. Ik had er zin in. De les zelf interesseerde me niet zo, maar al die mensen en honden die ik moest gaan begroeten, dat was pure fun! Vrouwtje was niet echt opgezet met mijn matige prestatie in de les en ik hoorde haar iets zeggen over "beetje verwend de laatste maanden, dat zullen we weer moeten rechtzetten". Waar heeft ze het in godsnaam over? Na mijn les ging het vrouwtje zelf les geven en liet ze me zomaar achter in het clubhuis. Een lieve dame zorgde daar voor mij maar ik ben een Doodle dus ik wil bij mijn baasje zijn. Dat wou ik meteen duidelijk maken door met mijn voorpoten op de stoelleuning te gaan staan, maar vergeefs. Ik werd vakkundig genegeerd en ben dan maar mistroostig onder tafel gaan liggen. Of zou dat nu net de bedoeling geweest zijn? 

Gisteren kwam er bezoek. Tegen de middag rook het heerlijk in de keuken, maar helaas, er was niks voor mij bij. Dus heb ik maar braaf mijn korrels opgegeten. Gelukkig kreeg ik 's namiddags een lekker bot om op te kauwen. 

Vrijdag 13 december 2019

De rust is weergekeerd in mijn huis. Mijn pupjes zijn allemaal terechtgekomen bij lieve baasjes die prima voor hen zorgen. Het was wel even wennen hoor en de dagen nadat mijn laatste kleintje vertrokken was, had ik het even moeilijk. Ik probeerde mijn baasjes tot extra knuffels te verleiden door zielig te janken en onrustig heen en weer te lopen, en … het werkte!

Nu gaat alles zijn gewone gangetje. Ik rij weer elke dag mee in de auto, we gaan wandelen, we gaan naar de hondenschool, we gaan uit eten, … Kortom ik ben weer de hele dag bij mijn baasjes. Maar elke medaille heeft zijn keerzijde; het is namelijk gedaan met in roomboter gebakken chateaubriand of zalm. Het enige dat ik nu nog krijg, zijn mijn korrels en af en toe gedroogde pens of een schenkel. Ook al ga ik met een smekende blik in de keuken liggen, mijn baasjes zijn onverbiddelijk.  Maar ik moet toegeven dat ik mijn mooie lijntje én mijn supergoede conditie terug heb.